A Nostalgic Man

آینده

vff — Sun, 14 Jun 2009 07:08:18 GMT

آخرین صحنه از اولین فیلم مستند محمود احمدی نژاد در انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری

بله آقای احمدی نژاد! آینده برای تقواپیشگان است...

میرحسین در شهرری

vff — Sun, 24 May 2009 19:29:18 GMT

برای دیدن سایر عکس‌ها به ادامه این مطلب سری بزنید...

عروج دُردانه عرفان

vff — Mon, 18 May 2009 01:34:18 GMT

روضه خلد برین خلوت درویشان است مایه محتشمی خدمت درویشان است

آن چه زر می‌شود از پرتو آن قلب سیاه کیمیاییست که در صحبت درویشان است (ادامه)

نوروز 84 بود که با پسر عموی گرامی به قم سفر کردیم و بعد به صبح رساندن یک شب در حرم حضرت معصومه (س)، به مسجد فاطمیه (در جوار بیت ایشان) رفتیم تا نماز صبح را به امامت حضرت آیت الله بهجت بخوانیم؛ اما از اقبال ما ایشان در آن ایام گویا کسالت داشتند و زیارت ایشان قسمتمان نشد و ...

امشب که خبر رحلت ایشان رو شنیدم، بسیار افسوس خوردم بر بی‌همتی خودم که بعد از آن سال دیگر عزمم برای دیدار ایشان جزم نشد و این فرصت برای همیشه از دستم رفت. با این وجود فکر می‌کنم، عمل کردن به توصیه های دینی و اخلاقی ایشان، بسی باارزش‌تر از دیدار ایشان بوده و موجب خشنودی روح بزرگوار ایشان و خداوند رحمان است. روح پاکشان با انبیاء و اولیاء محشور باد.

در همین رابطه:

شرح حال و سیره عملی آیت الله بهجت (+)

درگذشت قطب مهم فقهی و اخلاقی قم (+)

درگذشت شیخ تقوا (+)

موت اختیاری آیت الله بهجت (+)

سر عشق

vff — Mon, 27 Apr 2009 23:21:52 GMT

سحر با باد می‌گفتم حدیث آرزومندی خطاب آمد که واثق شو به الطاف خداوندی

دعای صبح و آه شب کلید گنج مقصود است بدین راه و روش می‌رو که با دلدار پیوندی

قلم را آن زبان نبود که سر عشق گوید باز ورای حد تقریر است شرح آرزومندی

. . . .

اجرای دلنشین فرامرز اصلانی از این غزل زیبای حافظ را به یگانه بانوی زندگی‌ام تقدیم میکنم.

یادی از آن شب سخت...

vff — Tue, 03 Mar 2009 19:59:18 GMT

سیزدهم اسفند پارسال، روز کودتا!

یک روز پر از دلشوره بعد ده روز انتظار عذاب‌آور؛

آن گفتگوی تلفنی سرد با جناب داروغه و آن افاضات و طعنه‌های مضحک!

شوکه و منگ در اتاقی خالی از اثاث مثل سلول زندان؛

بیداری تا صبح و استفراغ روحی در چند کاغذ نامه خیس؛

و شروع یک دوره پانزده روزه فراموش نشدنی، زیارتهای شبانه و درک معنای "حاجت"!

و در آخر گذراندن دشوار یک دوره تصفیه و بازسازی فکری و روحی برای شروع یک زندگی دوباره با انتخابی آگاهانه...

شکر به درگاه خدا به همراه یک دنیا عشق و سپاس تقدیم به تویی که هر چه میگذرد، ایمان و اطمینانم به تو بیشتر می‌شود؛ به امید اینکه بتوانم آنگونه که لیاقت توست، در جبران محبتهایت سرفراز باشم...

تو خیالم هم نبود دوباره عاشقی کنم ممنونم اجازه دادی با تو زندگی کنم

نمیدونم چی بگم که باورت شه جونمی تو این کابوس درد رویای مهربونمی

به یاد آقاجون...

vff — Wed, 07 Jan 2009 14:29:18 GMT

هر سال که ایام عزاداری حسینی فرا می‌‌رسد، یاد دهه های محرم سالهای دوران کودکی برایم زنده می‌‌شود، دورانی که هر سال برای رسیدنش روزشماری می‌‌کردیم تا به دیار پدری‌ام (فرمهین) برویم که هم با تعزیه‌های این دهه همراه باشیم و هم زنجیرزنی‌های دور شهر و نذری خوردن‌ها و رایزنی برای تصاحب نسخه‌های تعزیه نقش‌های کودکان و ... و چه لذتی داشت بستن روسری عربی به سر و تماشای تعزیه از سکوی تعزیه‌خوانان و انتظار برای راه افتادن پشت اسب امام و خواندن همان یکی دو سطر "تشنه ام تشنه"...

روز عاشورا هم که برای خودش عالمی‌ داشت، چون "شیر" تعزیه اون روز رونمایی می‌‌شد و ما هم مدام سرک می‌‌کشیدیم که این شیر را بلاخره کی می‌‌آورند تا جیغ بزنیم و سر و صدا کنیم، با وجود اینکه می‌‌دانستیم شیر واقعی نیست و یه نفر در پوست آن رفته و ماسک به صورتش زده است!

مرحوم پدربزرگم، مشهدی حسین آقا فرمهینی، که آقاجون صداش می‌زدیم، سالیان سال (بیش از 35 سال) ایفاگر نقش امام حسین در روزهای مختلف تعزیه بود و با آن عمامه و کفن سفید آنچنان با هیبتی روحانی تعزیه را اجرا می‌‌کرد که همه ما نوه‌ها تحت تاثیر قرار می‌‌گرفتیم، طوریکه ظهر عاشورا که شمر و ابن سعد برای شهید کردن امام با هم رجز می‌‌خواندند، چشمان همه ما (به خصوص عمه‌هایم) پر اشک می‌‌شد...

فروردین ماه 80، در آخرین محرم عمرش که به دلیل کهولت سن و بیماری دیگر قادر به اجرای کامل تعزیه ها نبود، بعد اجرای بخشی از تعزیه، طی بدرقه ای باشکوه و با چشمانی گریان برای همیشه با عالم تعزیه خوانی خداحافظی کرد و هفت ماه بعد در حالیکه همچنان در عطش زیارت کربلا مانده بود، به سوی معبودش پر کشید. روحش شاد، یادش گرامی‌...

به مناسبت ایام سوگواری، نوحه زیبای زیر را با صدای گرم و محزون مرحوم سید جواد ذاکر گوش دهید. التماس دعا...

همه رفتن کربلا، من نرفتم کربلا!

من نروم تا کربلا، با تو قهرم ای خدا...

یه سؤال دارم، مگر ما دل نداریم ای خدا!؟

یا مگر جا تنگ بود از بهر ما در کربلا؟

کی روا باشد گُل از ما و گلاب از دیگران

غم روی ساقی از ما و شراب از دیگران

یا حسین، یا حسین یا حسین ثار الله...

نمی‌دونم چه سر زد از من که بر غمت مبتلا شدم

مبتلا بر فِراقت کُشته‌ی سر از تن جدا شدم

ای خدا! جون نمی‌دهم تا حسینُ بر من نشون بدی

منُ تا دستِ تیر مژگانِ یار ابرو کمون ندی

بخواهی یا نخواهی آخر یه روز برا دیدنت می‌یام

تو می‌دونی اگر بیام یا نیام چقدر من تو رو می‌خوام

یا حسین! خوب می‌دونی من از روز ازل دیوونه‌ات بودم

خبر از هستی نبود، من جاروکش می‌خونه‌ات بودم

ای خدا مرغ جان ما را به جانب کربلا ببر

به زیارتگه عباس بن علیّ مرتضی ببر

همه رفتن ای خدا! من نرفتم کربلا!

یه سؤال دارم، مگر ما دل نداریم ای خدا!؟

یا مگر جا تنگ بود از بهر ما در کربلا...

نیمه شبی نوستالژیک!

vff — Wed, 24 Dec 2008 01:56:18 GMT

به یاد اون نصفه شب تاریخی دوشنبه، چهارم دی سال 85 که مثل امشب تا صبح بیدار بودم... یادش بخیر.

خودش برد منو؛ هر جا دلش خواست و آخر سر هم به این ساحل آروم رسوند...

SMS Monitoring

vff — Fri, 12 Dec 2008 22:37:18 GMT

وقتی می‌بینی آمار sms ‌های طرف از میانگین 150 تا تو هر دوره یهو رسیده به 720 تا (!!)؛ می‌فهمی که واقعا از عشق و عاشقی و این بچه‌بازی‌ها خسته شده بوده...

حکایت 22 آبان

vff — Thu, 20 Nov 2008 22:24:21 GMT

هشت سال پیش، ترم اول دانشگاه، شب نیمه شعبان، 22 آبان 79...

جشن عروسی بزرگترین خواهرم است و فرزندان خانواده ما دوستان نزدیک خود را دعوت کرده‌اند، من هم به چند تا از دوستان دوران دبیرستان که در آن‌روزها ارتباط زیادی با هم داشتیم، به شکلی حضوری و همراه با دادن کارت عروسی دعوت کردم تا در باعث افتخار من در آن شب باشند. از میان دوستان دعوت شده توجهم بیشتر متوجه نزدیکترین دوستم و طبیعتا اشتیاق بیشتری هم برای آمدن او داشتم، شاید تلاشی برای بیشتر کردن صمیمیت و شاید پاسخی به وابستگی که آنروزها به آن دوست در خود می‌دیدم...

شب عروسی فرا رسید و من هر چند دقیقه یکبار سری به بیرون می‌زدم تا ببینم بچه ها کی از راه می‌رسند. بلاخره دوستان بامعرفت از راه رسیدند و تبریک و شادباش و ... اما

اما خبری از آن دوست عزیز نبود، در حالیکه سایرین تقریبا همه آمده بودند، حتی آن یکی دو نفری که تلفنی دعوتشان کرده بودم! اما او آن شب نیامد و موجب شد تا آن شب خاطرم از این بابت به شدت آزرده شود...

چند روز بعد هم که او را دیدم، بهانه‌هایی آورد که شب عید بوده و می‌خواسته به مهمانی برود و ... من هم چیزی نگفتم و موضوع رو به فراموشی سپردم.

دوستی ما سالها ادامه داشت و نهایتا از آنجاییکه در رفاقت با او، بارها و بارها از این گونه ضد‌حال‌ها را چه در زمینه‌هایی از این دست، چه فعالیت‌های مشترک درسی و ...تجربه کردم؛ روزی به خود آمده و از آن به بعد دیگر خودم را جهت گرم ماندن تنور این رفاقت، به آب و آنش نزدم؛ یعنی هرچند دوستی را قطع نکردم، اما آن‌را در حد یک دوستی خیلی معمولی پایین آوردم. اینبار دیگر او بود که گاه‌گداری به من زنگ می‌زد و احوالم را می‌پرسید؛ شخصی که در گذشته حتی شده بود که در یک هفته پنج روز با هم بودیم و من برای حفظ و محکمتر شدن این رفاقت هرگونه تلاشی انجام داده بودم را دیگر سالی نهایتا دو بار می‌دیدم! البته او هیچ وقت نفهمید که چرا روابطمان کم شد و گمان می‌کرد که مشغله و گرفتاری‌های بعد دوران دانشگاه و همچنین ازدواج او، موجب ملاحظه‌کاری من و در نتیجه کم شدن این ارتباط شده است.

یک‌سالی از آخرین دیدارمان گذشته بود و طبیعتا هیچ میل دیداری هم در من نبود؛ تا اینکه دوشنبه هفته پیش بعد چند ماه از آخرین تماس به من تلفن زد. گفتگو کوتاه بود و ضمن آن من را به عروسی برادر کوچکترش دعوت کرد، برای پس‌فردای آن شب، یعنی چهارشنبه 22 آبان...

مراسم در انتهای امیرآباد برگزار می‌شد و من غروب آن شب بعد از کاری که در شهرری داشتم، به سمت محل جشن راه افتادم. میانه‌های راه بود که اتفاقی یاد دقیقا هشت سال قبل افتادم و از بازی روزگار خنده ام گرفت! با خودم گفتم می‌شود از همین‌جا به منزل برگشت و به گونه‌ای تلافی کرد! اما خب، بهتره رفت و بی‌معرفتی‌ها رو با معرفت جواب داد و او را جلوی پدر، برادران و اقوامش سرفراز نمود...

وقتی من‌ رو جلوی در سالن دید خیلی خوشحال شد؛ چون خودش هم چندان به آمدنم امیدوار نبود، می‌دانست در صورت نیامدنم بهانه های مختلفی و اغلب موجهی برایش داشتم، آنهم در دورانی که مدتها بود که رفاقتمان رنگ و بوی گذشته را از دست داده بود.

وقتی وارد سالن شدم، متوجه شدم که از بین دوستان آن دوران، تنها و تنها من در آنجا حضور دارم! لبخندی زدم و دست‌زنان به جمعیت پیوستم...

قطار

vff — Mon, 20 Oct 2008 09:30:03 GMT

قطار می‌رود
او می‌رود
تو می‌آیی
تمام ایستگاه می رود
تو مانده‌ای
کنارم!
و من چقدر خوشبختم که سال‌های سال
در انتظارِ تو
رفتنِ قطارها را نظاره کرده‌ام
و اینچنین من و تو
به تماشای قطارهای رفته می‌نشینیم¹

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

1- با کسب اجازه از مرحوم قیصر امین‌پور